« . . . آورده‌اند كه در زمان نوشروان عادل هيچ چيز عزيزتر از حكمت نبود و هيچ جنس مردم بزرگتر از حكيمان نبودند و [ نوشروان ] همواره در طلب حكمت بودى و هر تحفه و هديه كه به خدمت وى بردندى حكمت از همه دوست‌تر داشتى . روزى بزرجمهر را كه استاد « 1 » و وزير وى بود فرمود كه خواهم كه كتابى جمع كنى به غايت خوب و پسنديده به لفظ كوتاه و به خواندن آسان و به معناى فراوان چنانك منفعت آن بدين جهان و بدان جهان ظاهر گردد ، چون بدان عمل كنم بر نيكويىها ظفر يابم و جمهور رعايا در رفاهيت باشند و جهان معمور شود و پس از ما آثار عدل ما در جهان يادگار ماند و مهتران و كهتران را فايده‌ها دهاد [ چنين ! ] او بر حكم اشارت اين كتاب را بساخت و نامش را ظفرنامه نهاد و به خدمت نوشروان عرضه كرد به غايت پسنديده افتاد شهرى به وى بخشيد و بفرمود تا به زر بنوشتند هر روز يك بار بخواندى و بدان كار كردى . بزرجمهر مىگويد : اين سؤالات را جواب مىگفتيم و بعد از آن جمع كرديم و عرضه داشتيم . گفت پرسيدم كه از حق تعالى چه چيز خواهم تا همه نيكويىها خواسته باشم گفتا . . . » در نسخهء كتابخانهء ملى پاريس ( شفر ) به نشان 1415 متمم فارسى ( كه تاريخ تحرير آن 15 ذى القعده 881 هجرى است ) آمده است :

--> قلم علامه تقىزاده ) ص و - ح . ( 1 ) . نگارندهء روايت نسبت استادى و شاگردى بزرجمهر و انوشروان را در مأخذهاى قديم نديده است .